Het was wat, om daar weer te zijn. Over de A15 te rijden en afslag Sliedrecht te nemen. Gelukkig had ik iemand bij me die twee dagen na de dood van Cees voor mijn deur stond en vervolgens niet wegging en me in mijn waarde liet. Die de vloer in mijn nieuwe huis legde, omdat ik die weken niks kon dan glazig voor me uit kijken. Dus ik was in goed gezelschap en het doel was ook schitterend.
Lees verder “struikelstenen (2)”Maand: mei 2025
struikelstenen (1)
Een paar weken geleden nodigde een herinnering me uit om terug te keren. Naar een plek, een deel van mijn leven, waar ik liever bij uit de buurt blijf, niet aan denk, geen ruimte voor heb op dit moment. Waar ik niet op mijn best was, soms zelfs niet veilig. Waarvan ik blij ben dat ik er weg ben, omdat het me teveel kostte. Tegelijkertijd: ik zou er met liefde naar terugkeren, als de omstandigheden van mijn vertrek ook teruggedraaid konden worden. De vrouw die ik nu ben zou er anders mee omgaan. Het lullige met dat soort dingen: ik ben zo geworden juist omdat de zaken niet teruggedraaid kunnen worden.
Lees verder “struikelstenen (1)”
winkelperikelen (5)
Schrijven is schaken. Met jezelf. En de fase waar ik nu in zit is niet het partijtje schaak op zaterdagavond met een glaasje van het een of ander en een portie bruin fruit en Kind of Blue of de platenspeler, maar die van het gooien met meubilair als iets niet lukt. Van het nagelriemen open pulken en jezelf erop betrappen dat je zit te hummen, die fase. De fase van beslissingen nemen die zo radicaal zijn dat het voelt alsof je opnieuw begint. Met andere woorden, ik zit nogal in mijn hoofd.
Lees verder “winkelperikelen (5)”