Maand: april 2026

De mevrouw die de kaartjes scande vertelde het koppel voor me dat ze vorige week een interessante lezing had bijgewoond over deze film. De man wilde vragen wat er interessant aan was, maar zijn gezelschap haakte haar arm door de zijne en samen liepen ze de zaal in. Daarna was ik aan de beurt. Ik toonde mijn kaartje, zij scande. Ik had dezelfde vraag kunnen stellen, willen stellen zelfs, maar achter mij stonden mensen te wachten en dus deed ik het niet. Maar in die paar seconden van drie kaartjes scannen, knalden mijn verwachtingen opeens tegen het plafond. Met een sterrencast (Cate Blanchett, Adam Driver, Mayim Byalik en TOM WAITS) EN het stempel ‘interessant’ van de vrijwillige brigade van de Verkadefabriek nestelde ik me in mijn hoekje van Zaal 2.

Eigenlijk had ik vorige zomer moeten beginnen met deze serie, maar gisteren, zittend aan het water, ontstond er pas een naam en zodra je iets een naam geeft, wordt het een ding. Ik woon bijna aan het water, aan de Aa. Tien stappen en je bent er. Een kleine gekanaliseerde beek die uit Limburg komt en boven Den Bosch in de Maas opgaat. Mijn wijkje ligt in de bocht en de gemeente heeft er een soort vlonderpad aangelegd. Je kan dus via de wijk richting stad, maar je kan ook langs het water. Er groeit riet en er zwemt van alles. Aan de overkant, waar het rustiger is dan bij ons, heb ik wel eens de oranje flits van een ijsvogeltje gezien.

Op de terugweg besloten: het wordt een serie verhaaltjes. Alle dingen waar ik weerstand bij voel en toch doe: tikken! Over tijdelijk stoppen met werken heb ik het nu wel genoeg gehad, het volgende ding is schaken.

Als piepjong meisje leerde ik schaken van mijn vader. Wat volgde was een fascinatie voor de stukken en hun bewegingen op het veld, de logica van de warrigheid en de stilte die heerste tijdens een potje. De verhalen van grote schakers, Kasparov, Euwe. De talloze boeken die overal in huis lagen. Ik kan me vaag herinneren dat hij schaakstukken figuurzaagde in de tuin en dat die uiteindelijk ergens met haakjes aan een muur hingen, zodat je een wedstrijd met meerdere mensen tegelijk kon analyseren, weet ik nu. Toen was er vooral de geur van hout, de vormen van die stukken en papa die iets deed wat ik nog niet begreep.
De boeken verdwenen, het schaken ook. Wat moet mijn moeder met haar kunstgebit geknarst hebben toen ik op een dag, Ik was rond de twintig, thuiskwam met de secretaris van een net gestarte schaakvereniging waar ik me bij aangemeld had. Die schaakvereniging bestond uit vrienden die elkaar kenden van de bruine kroeg waar ik werkte, dus of het echt door kon gaan voor schaakvereniging durf ik achteraf niet te zeggen, dat ik binnen drie maanden voorzitter was, zegt waarschijnlijk al genoeg.