De klopboor stopte, even was het stil. Haar gezicht verscheen in het kijkgat waar mijn hoofd zich om de dag op neervlijt. Ik heb inmiddels geleerd het papier waarmee het bedekt is eerst glad te strijken voor ik ga liggen.
‘Ik mag toch hopen…’ zei ze.
‘Vanmiddag ga ik een plaat kopen.’ Ze verdween, de klopboor klonk weer vertrouwd hhhbhbhbhbhhbbb.
Maand: juli 2025
liefdes
‘Oké, da’s heel kut allemaal, maar wat kan je wel? En het belangrijkste, gaat het over, heeft het vooruitzicht?’ Mannen en doortastendheid.
‘Ik kan staan. En lopen en fietsen kan ik ook.’
‘Mooi, dan kan je met de trein.’
‘Zitten is pijnlijk, dat gaat niet lang.’
oh boy
Terwijl ik de trap afliep naar het magazijn, stapje voor stapje natuurlijk, bedacht ik wat ik zou schrijven. Later. Bij thuiskomst. Als alles ging zoals het ging. Eerder had de fysio, die ik deze dagen om de dag zie, al gezegd:
‘Misschien moet je iets meenemen waar je blij van word. Dat leggen we dan onder de hoofdsteun en dan kan je daarnaar kijken als ik je…’ vervolgens balde ze haar vuist en keek stoer.
‘Hell yeah,’ gruntte ik stoer terug, maar god wat was ik blij dat ik twee dagen later het kaartje van mijn collega’s mee had genomen.