De mevrouw die de kaartjes scande vertelde het koppel voor me dat ze vorige week een interessante lezing had bijgewoond over deze film. De man wilde vragen wat er interessant aan was, maar zijn gezelschap haakte haar arm door de zijne en samen liepen ze de zaal in. Daarna was ik aan de beurt. Ik toonde mijn kaartje, zij scande. Ik had dezelfde vraag kunnen stellen, willen stellen zelfs, maar achter mij stonden mensen te wachten en dus deed ik het niet. Maar in die paar seconden van drie kaartjes scannen, knalden mijn verwachtingen opeens tegen het plafond. Met een sterrencast (Cate Blanchett, Adam Driver, Mayim Byalik en TOM WAITS) EN het stempel ‘interessant’ van de vrijwillige brigade van de Verkadefabriek nestelde ik me in mijn hoekje van Zaal 2.
Enter moreel conflict, want de film was zeker interessant: voor mensen die geen probleem hebben met nadenken. Er was zelfs veel om razend enthousiast over te zijn, ik bedoel, een film hoeft niet goed te zijn als Tom Waits erin zit. Je wéét dat Tom Waits alleen ja zegt tegen obscure films, maar omdat de setting alles behalve obscuur was, verwachtte mijn brein een niet-obscure film. Maar Tom Waits zit erin. Maar Adam Driver is niet obscuur, die is gewoon verdomd goed. Maar Tom Waits zit erin, dus ik had beter moeten weten, besef ik me nu. Maar hoe verkoop ik dat aan jou, dearest gentle reader? Hoe kan ik je op je hart drukken deze film te gaan zien als ik hem eigenlijk best kut vind?
Het ding is ook, ik bestelde een kaartje om de oranje drukte te ontvluchten en omdat ik Adam Driver heel fijn vind om naar te kijken en ik hou van Tom Waits en ik heb een Cineville-pas dus het voelt als gratis naar de film gaan. Maar ik kan me voorstellen dat mensen die er geld voor hebben neergelegd en een middag vermaak verwachtten, zich bedrogen voelen.
Er waren drie draadjes. Drie losse draadjes. De maker van de film liet eerst uitvoerig het eerste draadje zien. We keken met z’n allen met het blote oog, daarna mochten we om de beurt achter de microscoop plaatsnemen en we zagen prachtige vezels. Acteerwerk, setting, suspense (dat er stiekem van alles gebeurt), Tom Waits. Heerlijk. Ik deed mijn slippers uit en trok een been op.
Vervolgens zagen we het tweede draadje. Anders dan de eerste, maar omdat we het eerste draadje gezien hadden, herkenden we in het tweede draadje vezels van de eerste. Herkenning, daar houdt ons brein van.
Vervolgens gingen we naar draadje drie en mijn brein zei: daar gaan we, doe je riem om, zet je helm op, want NU wordt het interessant. Nu gaan die drie draadjes in elkaar gevlochten worden of in de fik gestoken worden. We bekeken draadje drie onder de microscoop en verdomd, hoe de spinners het voor elkaar kregen: op het eerste oog -net als bij draadje twee- leek draadje drie niet op draadje twee en een, maar onder de microscoop: ja hoor. Prachtige details, mooie beelden, goed acteerwerk. Smullen. Einde film.