Als grote acteurs scripts kiezen met hun hart, dan beland je wel eens in een matinee waarin een acteur de rest van de cast wegblaast. Soms is dat jammer, personages verdwijnen als het ware, acteurs in bijrollen gaan op hun tenen lopen en soms komt het goed uit. En in The Choral kwam het goed uit. Ralph Fiennes, die godzijdank af en toe voor film kiest zodat de rest van de wereld ook van hem mag genieten, speelt mooi, gereserveerd op het gevaarlijke af, iedere zin is om door een ringetje te halen en wat passen nette, Britse maatpakken hem toch goed. Regie had gelukkig door dat de verstilling niet alleen op die kop te zien is, maar ook in de houding en och, hoe hij af en toe alleen maar ergens staat te staan.
Het verhaal gaat over een koorleider die aan de slag gaat bij een amateurgezelschap in een Engels stadje tijdens de Eerste Wereldoorlog. Over dat hij niet de eerste voorkeur is van de heren bestuurders van het koor, zijn liefde voor Duitse cultuur is namelijk net iets te groot, maar ja, het is WOI, er zijn niet heel veel mannen meer, alles wordt stelselmatig afgevoerd naar het front, dus ze doen het er maar mee. Hij gaat aan de slag en dan zie je het effect van een grote acteur op de jongere of de ongetrainde generatie. In plaats van zich als heerser boven de rest te plaatsen, mengt hij zich en tilt de boel op naar een hoger plan.
Volkskrant sabelt de film neer met twee sterren die ik begrijp. Qua script en regie en edit (het knippen en samenplakken van alle gedraaide scènes) hadden er strakkere keuzes gemaakt moeten worden, zo waren er veel kleine verhaallijntjes die niet helemaal (of helemaal niet) uit de verf kwamen, maar dat deerde de onderliggende toon van de film niet. Ik ben het dus ook niet eens met het stempel ‘klucht’ van de Volkskrant. Het is oorlog. Jongens worden in volle treinen afgevoerd, uitgezwaaid, er hangen vlaggetjes op de perrons. Voor God en Vaderland, tijden als dit halen het mooiste en het lelijkste omhoog in mensen. Dat maakt deze film schrikbarend actueel, net als het belang van kunst (in dit geval muziek) in tijden van oorlog. De andere zijde van de medaille wordt pijnlijk subtiel weergegeven, dus daar ga ik niks over zeggen. Ga maar kijken. Hij draait sinds gisteren in de theaters. Zakdoekjes mee.