‘Als jij hier niet over schrijft, dan doe ik het.’ M. zeeg neer op haar elleboog in de hoop buiten beeld te blijven van mevrouw Sorry.
‘Maak je geen zorgen, dat verhaal komt er,’ beet ik ‘Mag ik zo met haar afrekenen? Desnoods ruilen we als ik net iemand anders aan het helpen ben.’ Het stoom kwam uit mijn oren, als in, ik was de fase ingegaan van harder praten, korte antwoorden en streng aankijken. Dit is wat er gebeurde.
Categorie: Winkelperikelen
winkelperikelen (5)
Schrijven is schaken. Met jezelf. En de fase waar ik nu in zit is niet het partijtje schaak op zaterdagavond met een glaasje van het een of ander en een portie bruin fruit en Kind of Blue of de platenspeler, maar die van het gooien met meubilair als iets niet lukt. Van het nagelriemen open pulken en jezelf erop betrappen dat je zit te hummen, die fase. De fase van beslissingen nemen die zo radicaal zijn dat het voelt alsof je opnieuw begint. Met andere woorden, ik zit nogal in mijn hoofd.
Lees verder “winkelperikelen (5)”
winkelperikelen (3)
Onopvallend knikte ze, ze had dit onder controle. Vervolgens boog ze zich een beetje over de toonbank heen en ontfermde zich als het ware over de casus van mevrouw A. Ze had mevrouw A al eerder geholpen: mevrouw A geloofde niet dat haar vertrouwde lotion in het vertrouwde groene flesje een nieuwe verpakking had gekregen.
Lees verder “winkelperikelen (3)”