Schrijven is schaken. Met jezelf. En de fase waar ik nu in zit is niet het partijtje schaak op zaterdagavond met een glaasje van het een of ander en een portie bruin fruit en Kind of Blue of de platenspeler, maar die van het gooien met meubilair als iets niet lukt. Van het nagelriemen open pulken en jezelf erop betrappen dat je zit te hummen, die fase. De fase van beslissingen nemen die zo radicaal zijn dat het voelt alsof je opnieuw begint. Met andere woorden, ik zit nogal in mijn hoofd.
Lees verder “winkelperikelen (5)”