Een paar weken geleden nodigde een herinnering me uit om terug te keren. Naar een plek, een deel van mijn leven, waar ik liever bij uit de buurt blijf, niet aan denk, geen ruimte voor heb op dit moment. Waar ik niet op mijn best was, soms zelfs niet veilig. Waarvan ik blij ben dat ik er weg ben, omdat het me teveel kostte. Tegelijkertijd: ik zou er met liefde naar terugkeren, als de omstandigheden van mijn vertrek ook teruggedraaid konden worden. De vrouw die ik nu ben zou er anders mee omgaan. Het lullige met dat soort dingen: ik ben zo geworden juist omdat de zaken niet teruggedraaid kunnen worden.
Lees verder “struikelstenen (1)”