overgang (1)

Nee, niet die. Daar wil ik eigenlijk zo weinig mogelijk over delen, omdat er al zoveel over gedeeld wordt door vrouwen die het wiel uitvinden en ik wil niet bij die groep aansluiten. Er is niks vreemds aan, walvissen doen het ook en die hoor je ook niet. Dus. Ik wil het hebben over de overgang van jaar drie naar jaar vier, DIE is pas interessant. Die maakt dat ik op een prachtige zondagochtend, terwijl de klokken van de Sint Jan vriendelijk beieren en de zon door mijn straatje glijdt, met een schaar aan mijn bureau zit om hoofdstukken los te knippen. En vervolgens in een andere volgorde te leggen. Wat mijn aanvankelijke plan in de soep gooit, drie weken voor De Deadline.

Het gaat over twee vrouwen waarvan de jongste de as van haar moeder uit gaat strooien. De oudste gaat alleen maar mee voor de gezelligheid. En iedereen die dit leest denkt nu, jaja. Gewoon voor de gezelligheid bestaat niet in de literatuur en niets is minder waar. Toch heb ik afgelopen week het hele stuk herschreven zonder dit personage erin. Om te kijken wat er gebeurt met het verhaal en met de hoofdpersoon. Wat denk je? Het verhaal zakte als een pudding ineen en de hoofdpersoon kon nergens heen met haar sarcasme. Precies hierom laat je kinderen met spelkaarten spelen, laat ze maar een toren bouwen.

De grap is dat ik ontdekte dat de hoofdstukken die niet veranderden door de afwezigheid van dit personage er dus eigenlijk niet toe doen. Ze zijn ruis op de lijn. En als iets er niet toe doet… dan moet het weg. Luister, ik heb maar 10.000 gaten te vullen, ik moet zuinig zijn. Dus: schrappen, verplaatsen. Hoofdstukken verdwenen, het personage kreeg meer ruimte. Zinnen die eerst door de hoofdpersoon werden gezegd, werden opeens door de bijpersoon gesproken. Met een zachte, begripvolle stem. Wat weer het sarcasme van de hoofdpersoon in een ander licht zette. Ik ben zelf met een kaartenhuis bezig.

Spiralend kom ik steeds dichterbij. Nog een paar weken.