Waar: Netflix.
Net aan aflevering vier begonnen, vier van de acht, en ik moet er wat over kwijt. Het is gebaseerd op een rechtszaak in Amerika die aan het begin van de eeuw de boel flink opschudde. Een man vindt zijn vrouw onderaan de trap in een bloedbad en de vraag is of hij het gedaan heeft of niet. Dat is het verhaal in een notendop. De documentaire die er eerder over gemaakt is, staat ook op Netflix, maar ik kies ervoor om eerst de serie te kijken en dan pas de docu, want de serie heeft Colin Firth en de docu niet.
In 2002, ik maak nu een noodzakelijk sprongetje, kwam de film ‘Insomnia’ in de bioscopen. Met Al Pacino en Robin Williams in de hoofdrol. Wat deze film met ‘The Staircase’ te maken heeft is het volgende: in ‘Insomnia’ speelt Robin Williams de slechterik. Laat dat even bij je indalen. Robin Williams die we allemaal kennen van films over doodgoeie mensen, over echte, echt goeie mensen, speelde een ijzingwekkende slechterik. En ik, met mijn theateropleiding, regieopleiding, schrijfopleiding, met mijn werk als docent, als verkoopster, WEET dat het geacteerd is. Dat is de hele truc van theater, je verkoopt iets en de mensen nemen het aan voor waar. En TOCH kon ik niet uit elkaar trekken of ik het nou zo eng vond omdat mijn beeld van Williams alleen maar liefde is of dat hij echt zo goed speelde. Wat er niet toe deed, want het was geen spelletje meer. Het was zo beetje de grootste fuckup die ik ooit gezien heb, ook omdat de makers Pacino helemaal vrijlieten in zijn expressiviteit met die boevenkop van hem.
Vierentwintig jaar later zit ik weer te schreeuwen tegen mijn scherm. Want EN de make-up-artiesten zijn door de jaren heen kneitergoed geworden EN we zien Colin Firth in een rol die als een typische Colin Firth-rol gezien kan worden, namelijk als een op het eerste oog nukkig, maar betrouwbaar heerschap. Maar als een kikker in kokend water komt er laagje voor laagje meer aan het licht. Alsof er zich een ongeluk voltrekt voor mijn ogen, ik kan niet wegkijken. Hij speelt zó gedoseerd, hij luist me er zo goed in dat ik dezelfde error ervaar als met ‘Insomnia.’ En ik ben opgebleven voor de Oscar-uitreikingen hè, toen hij genomineerd was voor ‘The Kings Speech.’ Mijn liefde voor Firth gaat verder dan de gemiddelde Nederlandse vrouw, ik ben er gewoon stuk van.
Halverwege de serie zijn ze ook aan zijn make-up aan het rommelen volgens mij, ik kan er mijn vinger niet achter krijgen, maar er gebeurt iets vreemds op dat hoofd. Lenzen, hangwangen, opvullingen, ik weet het niet. Op dat hoofd dat ook gewoon achter Merryl Streep aan het podium op komt rennen met haar verloren muiltje, die zo goed de absolute horror van stotteren en de last van de kroon weer kan geven, aaargh. ‘The Staircase’ hangt van flitsjes van boodschappen aan elkaar, ik heb al ik weet niet hoe vaak hardop ‘wattefak’ geschreeuwd en teruggekeken en ik weet me geen raad met de koppen die hij trekt. Firth trekt alle registers open van zijn spel. Alsof hij na jaren beleefdheid eindelijk losgelaten wordt en er gewoon een beest in hem blijkt te zitten. Geen groot verwilderd schreeuwend jachtdier als Pacino, maar een giftige parasiet. Eentje die je te laat doorhebt.
Mijn brein wil de geest terug in de fles, maar helaas. Nog vier afleveringen te gaan.
Pfff. Dit moest ik even kwijt zeg.