Noot vooraf: ik heb het boek gelezen, maar zo lang geleden dat ik het niet meer weet. Niet echt. Mijn beeld van het verhaal is vooral gebaseerd op televisiefragmenten uit de tijd dat er nog geen afstandsbedieningen waren en tv’s dikke buiken hadden. Ik baseer het op internet en natuurlijk ook op de grote ogen van Kate Bush. Op de verhalen die ik weet van de gezusters Brontë. Op mijn eigen ervaring met liefde in haar meest wrede verschijningsvorm. Wat dat betreft zijn Catherine en Heathcliff universele figuren, archetypen bijna. Als je je herkent in hun liefde, dan ben je een gelukkig mens en verdoemd tegelijk, want wie bemint die verliest. Geen wonder dat de meningen over deze film nogal uiteenlopen, iedereen heeft zo zijn of haar eigen beeld van die liefde en dus van het verhaal. Ik weet dondersgoed hoe mijn Heathcliff eruitziet en Jacob Elordi (die Heathcliff speelt) is veel te verfijnd -in mijn ogen- voor de waanzin.
En toch… toch moet je als regisseur gewaagde keuzes durven maken. Vandaar ook de aanhalingstekens op iedere vorm van communicatie. Soms leek het net iets teveel op Bridgerton, met de glanzende stoffen en de exorbitante kleuren, maar vervolgens zette juist die uitbundigheid, dat extreme, een streep onder het dreigende materiaal waar de hoofdpersonen zich in bevonden en dus ook onder de betekenis ervan. Er hoefde niet spookachtig gespeeld te worden, de omgeving, de huizen, de interieurs riepen genoeg ongemakkelijke vragen op. Een schouw waar ik van griezelde en er was iets naars met de kaarsen aan de hand, waar ik nu niets over ga zeggen. Het tijdloze schreeuwde in de extremen. De regisseur schuwde het lelijke niet en daar hou ik op zich wel van.
Het vergt moed overspel neer te zetten zoals het is. Uit te spreken dat liefde, die liefde, dwars door (eigen) conventies heen ramt. De niet te stoppen liefde, het niet te houden, alles verzwelgende, maar oh zo menselijke verlangen naar dat andere puzzelstukje. De glans die van het leven afgaat als de ander er niet is en oh het vuur dat oplaait als je hart opeens door de mist op je af komt lopen.
De hele zaal zat te snotteren aan het eind. Het eerste dat bij mij opkwam was dat de film me nog het meest aan een musical deed denken, maar dan met alle goeie dingen van een musical. Dus duidelijke décors, goed instrumentarium, goede regie, sterke spelers, mooie kostuums, GEEN LIEDJES (hoera), krachtige personages en oh de eerlijkheid van liefde. De wrede, wrede eerlijkheid. Die als een mist ongezien de zaal in zweefde en nog lang na de aftiteling ongemakkelijke stilte afdwong. Niemand zei iets, aan het eind. De ene man die mee was gekomen met zijn vrouw kuchte, hopend dat er ergens in de zaal iemand was die het ook maar zo zo vond. Het bleef stil.
Voor mij zit er niks anders op dan het boek te gaan lezen. Ik denk dat het mijn geluk is dat ik me niets van het verhaal kan herinneren, want het kan alleen nog maar beter worden. Als je fan bent van het boek is het misschien niet verstandig om te gaan, alhoewel: Owen Cooper doet mee, de jongen van Adolesence. Als hij na die krachtpatserij in de vergetelheid was geraakt of toch niet zo goed bleek te spelen, was hem dat helemaal gegund. De rust van het niet beroemd zijn. Maar helaas, wat laat hij nu ook weer een oprechtheid zien in zijn spel. Hij neemt het vak serieus, hij neemt zijn personage serieus, hij heeft goed gelezen, goed nagedacht, iedere zin klopt, fantastisch. En Margot Robbie is gewoon Margot Robbie. Episch als altijd. Ze speelt alsof het haar allemaal overkomt en het overkwam Catherine ook. Heathcliff kan je niet plannen.