Op de grande opening van deze website heb ik best een tijdje zitten puzzelen. Zo’n lintje kan je maar één keer doorknippen. Het moet staan voor wat je gaat doen, een reflectie zijn van wie je bent en wat je wil bereiken, passend bij de moeite die webmaster en fotograaf erin hebben gestoken. Het moet professioneel, toekomstbestendig, challenging, out-of-the-box, corporate desnoods, maar weet je? Uiteindelijk gaat het mij om de verhalen.
Wat ik vaak hoor, als vrienden en collega’s mijn werk lezen, is: ‘dat zou ik echt niet kunnen. Hiermee bedoelen ze woorden op zo’n manier aan papier toevertrouwen dat ze leesbaar zijn voor anderen. Vertelwaardig. Daar zit een diep weten in dat wat ze schrijven niet genoeg is. Ze laten het schrijven liever aan schrijvers over en ik denk alleen maar, wat zonde…
Verhalen hebben een noodzaak. Of het nou een verhaal met een kop en een kont is of een mijmering zonder aanknopingspunten. We zijn mensen, millennia lang zaten we bij vuur verhalen te vertellen. Dat vuur werd een tafel met potten, pannen en borden, de verhalen werden boeken, een lange tijd zelfs maar één boek, de krant kwam. Verhalen werden dingen op TV, Netflix kwam, in vogelvlucht raas ik door de tijd, maar je begrijpt waar ik heen wil. De behoefte aan verhalen is er nog steeds. Verhalen verbinden ons. Ze zitten in onze aard. Alleen… door al het gewicht op grote verhalenvertellers zoals Disney te leggen, halen de kleine verhalen het papier niet meer. Niet in het minst omdat de verteller zelf vindt dat hij het niet goed op kan schrijven.
En dat voel ik. We worden op school niet meer warm gemaakt voor taal. Met de komst van Harry Potter is er gelukkig een nieuwe generatie lezers opgestaan, waarvan sommigen ook een gooi doen naar verhalen vertellen, maar nog steeds is het vertellen van verhalen en het daarop volgende schrijven, weggelegd voor een select gezelschap.
Eigenlijk wil ik jou uitnodigen na te gaan of er iets is dat jij vertellen wil. Een sollicitatiebrief is, een voordracht tijdens een huwelijk of een uitvaart, een kort verhaal waar je mee rondloopt. Een gedicht. Een woord. Als grammatica je niet interesseert of je bent zo dyslectisch als maar kan… welk verhaal zou je vertellen als je niet de rem van taal had en niet die kritische stem hoorde?
Laten we weer verhalen vertellen. Kom, we lopen even weg bij het vuur, jij vertelt wat je vertellen wil en we gaan samen kijken hoe jij straks de groep stil krijgt. Met jouw verhaal. Schrijven is een eenzaam beroep zeggen ze, maar uiteindelijk doen we ook dat samen.