Het is gebeurd. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben er met open ogen ingetuind. Een paar weken geleden plaatste Museum Kruithuis de uitnodiging voor een filmavond en ze draaien Alatriste, met daarin niemand minder dan zijne koninklijke hoogheid Viggo Mortensen. Nou heb ik al decennia een soft spot voor Viggo, maar een zenuw deed me de uitnodiging volledig vergeten. Tot vandaag.
Nou wil het geval dat ik vannacht over hem droomde. Sinds de wervels in mijn nek weer op hun plek zitten, droom ik als aan malle. Zodoende belandden wij, hij en ik en nog wat anderen, in een hotel waar alles van rood pluche was. Hij was net zo beroemd als in het echt en we waren vage collega’s of zo? We hadden wel eens gekletst, maar echt verder ging het niet. Tot we opeens aan een kust waren, het had iets Engels en er lagen kiezels in plaats van zand en het ging bijna stormen en hij lag als Aragorn half in het water. Ik plonsde natuurlijk naar hem toe, sloeg zijn arm over mijn schouder en trok hem overeind het water uit. Richting hotel. Binnen zette ik een kopje thee met perzik-smaak voor hem, geen idee waarom dat detail is blijven hangen. Ik ben allergisch voor perziken en ik vind het veelzeggend dat ze maar 1 kaa hebben, net als viezeriken en zaniken. Maar goed. Ik zette een kopje thee voor hem en bracht een handdoek en jawel, er was heel even een grotemensen-momentje tussen ons. En toen werd ik kahveblhaegjbhaeljgajfg wakker.
De hele dag was ik onrustig, dacht dat ik moest werken: was niet zo. School heeft de lijst van docenten opgestuurd, dus ik moest rap naar de bieb om te ontdekken met wie ik op reis ga, dit laatste semester en met het verjaardagsfeestje van afgelopen weekend, denkt opeens iedereen dat de volumeknop harder moet, dus de rust in mijn wijkje is ver te zoeken. En toen kwam het bericht van het Kruithuis voorbij. Uitverkocht. Kuhhhhhht… En ik had er echt heel graag heen gewild. In mijn paniek bekeek ik de reacties en ja hoor, er werden kaarten aangeboden. En ik kocht er een. Van iemand. Die meer vroeg dan de prijs die gevraagd werd, dat vond ik om te beginnen al niet lief. Ging er een alarmbel af? Ja. Handelde ik daarnaaar? Nope. En toen was er gedoe met overmaken en ze vroegen een screenshot van de overdracht en toen kon het kaartje opeens niet meer verzonden worden en nu reageren ze niet meer. I’m fucked. Voor een tientje. Dat is ongeveer drie kwartier werken in de winkel. Waar ik het altijd naar mijn zin heb. Ik ben dom geweest. In mijn verlangen deze film op die plek te zien, om die man in die rol te zien: yo ho ho en een fles rum en zo ging mijn tientje ging ten onder. Het is zover. Ik ben nu ook geflest.
Verlies incasseren. Heb het Kruithuis een smeekbede gestuurd of ik op een krukje in een hoekje mag en mijn baas of ik een keer drie kwartier mag overwerken. ‘Wat heb je nu weer gedaan?’