Links van het bushokje stonden twee fietsrekken. Niet van die rekken waar je je voorwiel in rolt, maar hoge frames waar je hele fiets tegenaan rust. Als er niet een tweede dwarsbalk tussen gesmeed was, zou je er prima op kunnen koppeltjeduikelen. Ik zat op het bankje in het hokje en hij, die eerst rechts van het hokje stond te roken, besloot aan de linkerkant te gaan staan, met zijn in witte, korte broek gehulde smalle mannenbillen leunend tegen zo’n fietsrek.
Van dezelfde dikkere stof, ook wit, droeg hij een soort overhemd met korte mouwen en dat overhemd hing open. Hij had er niks onder aan, onder dat overhemd. Hij keek op zijn telefoon en ik keek of de bus er al aan kwam en dus naar links. Maar omdat hij links van mij stond, met zijn smalle mannenbillen leunend tegen zo’n fietsrek, met zijn rug in de kijkrichting en dus frontaal naar mij kijkend als hij niet in zijn telefoon verzonken was, stond eigenlijk pal voor me of in ieder geval in mijn kijkrichting. Ik kon dus niks anders doen dan kijken. En het was niet omdat hij wilde dat ik keek, maar omdat hij om de een of andere reden geen sjoege had van het feit dat hij pal in mijn gezichtsveld stond. Er was niks voyeuristisch aan, hij zag me gewoon niet of nam me niet waar en ik zag hem wel en ik had een hele avontuurlijke dag, maar toen ik bij de bushalte zat en ik het eerste zwarte vlas op zijn kin en wat voorzichtig borsthaar ontwaarde ging daar natuurlijk alle aandacht naar. Dus jammer joh, geen beschrijving van mijn bezoek aan Museum Slager waar een expositie gaande is van het werk van Toon Hermans, van wie ik was vergeten hoe belangrijk hij voor me was. Ik ga je dit keer niet vertellen dat ik er heb zitten huilen en ik ga ook niet vertellen dat ik niet eens voor Toon Hermans kwam, maar voor een totaal ander onderzoek en dat ik me danig vergiste in de schoonheid van Museum Slager. Neen. Ik moet je vertellen hoe de gespierde, harige benen van mijn object totaal niet overeen kwamen met het nog gladde, blanke canvas van zijn torso en hoe ik mijn pupillen maar een fractie hoefde te verplaatsen en ik al toeschouwer was van hoe de (enigszins lubberende) donkerblauwe onderbroek over de rand van de broek piepte. Als ik schaamteloos naar zijn kruis had gestaard had hij het niet eens doorgehad en dat intrigeerde me mateloos. Er zat geen enkele kwade intentie achter, geen enkele arrogantie, alleen maar een poging van een jong ding om zich staande te houden in een wereld vol waardeoordelen. De kleren waren overduidelijk op de groei gekocht. Jaren geleden liep ik een tijdje op met iemand die zowat in de sportschool woonde en ik dacht aan hem bij het zien van dat net iets te wijd vallende wit. Ik betrapte me erop dat ik bedacht dat dat wijd vallende wit hem goed zou staan, maar hij was zo iemand die zijn borstpieren afzonderlijk van elkaar kon laten pingpongen en daar prat op ging. Dit exemplaar, dat zich gratis en voor niets in mijn gezichtsveld plantte, was daar nog niet, maar ik durf te wedden dat hij de ambitie had. Ik dacht aan hoe honden schaamteloos aan hun piemels slobberen waar iedereen bij is, dit was de menselijke, beschaafde versie daarvan. Hij deed niets verkeerd, hij stond gewoon te scrollen, maar wel precies in mijn kijkrichting. Met zijn slobberende, donkerblauwe onderbroek en zijn witte korte broek en zijn drie, misschien vier borstharen. Potentiële incel met vriendelijke ogen. Ik besloot geen foto te maken en vooral te kijken naar waar niet veel later de bus om de hoek zou komen. Het eind van de straat.
Gisteren was er een prachtige man in de winkel. Hij was lang, had grijs haar in een staartje, blauwe ogen en hij was zeker de zestig gepasseerd. Zodra hij de winkel uit was gierde mijn collega het uit, want zij had mij in een hele korte tijd ontzettend rood zien aanlopen. ‘Opvlieger,’ probeerde ik nog, maar het kwaad was geschied. Hij wachtte minstens twee seconden voor hij met een warme stem ‘fijne dag nog’ zei. Tijdens die minstens twee seconden keek hij me aan. Geen idee wat hij aan had.