salon/schrijverscafé

Soms heb je net even dat duwtje nodig en vandaag kreeg ik dat duwtje onder het toezicht van een flink dood hoofd. Ik bedoel, kijk nou wat een joekel. Mijn god. Meteen daagde er begrip voor alle beestenkoppen in salons van keizers en koningen; het is best indrukwekkend als zo iemand (of het restant van zo iemand) van boven op je neerkijkt.

Dus als je iets te compenseren hebt snap ik heel goed dat je een halve dierentuin aan de muur wil hebben hangen. Gelukkig was deze knaap, dat ontdekten we halverwege, hartstikke nep. De koffie smaakte er niet minder onder.

Het duwtje zat ‘em erin dat mijn gezelschap mij herinnerde aan iets wat Bowie zei. An sich al een pijnlijk gegeven, als iemand die niet zoveel met Bowie heeft mij laat uitrazen en me vervolgens zo aankijkt van, kom je er zelf op of moet ik je helpen? Gevolgd door een ‘ahhhh f*ck’ van mijn kant. Dít is wat Bowie bedoelde met buiten je haven varen. ‘Hoeveel smoezen heb je nog nodig?’ ‘Shut up you!’

De stad was druilerig. We liepen via de Sint Jan naar Mettrop, de pennenhemel, waar ik een nieuwe, GROTE agenda kocht, want ik moet dingen beter gaan plannen en dat kan eigenlijk niet in mijn praktische mini-agenda die altijd onderin mijn tas wegzakt omdat ‘ie zo klein is. Deze nieuwe agenda is groot, hij heeft een ringband. Hij heeft een jaarplanner, een maandplanner, een dagplanner en ruimte om ook de dag in delen te delen. En hij is gelubberd aan de bovenkant, want de wandeling was fijn, maar we zijn helemaal doorweekt geraakt en hoe ik mijn agenda ook tegen me aandrukte, deze lubberingen kon ik niet tegenhouden. Maar ze hebben dus dezelfde charme als de kringen van een koffiekopje of een doodgeslagen mug.

Ik ga een training geven. Van wel drie hele avonden. In juni. 10, 17 en 24 juni. In anderhalf uur de schrijfspier aanzwengelen. Oefeningetjes die mij altijd helpen om op gang te komen, oefeningetjes die met een beetje geluk op jou hetzelfde effect hebben. En in drie avonden: daar heb je niet veel mee te verliezen. Ik noem het schrijverscafé, want ongedwongen. Dat vind ik het belangrijkst. Dat iemand die ‘ik kan niet schrijven’ denkt, zijn schouders ophaalt en zich voor de lol aanmeldt. En dan tot zijn grote schrik ontdekt dat hij wèl kan schrijven. Of in ieder geval een leuke avond heeft. En nu de data staan moet ik als een zotteke het café opruimen. Niet dat iedereen er in hoeft te passen, maar ik moet wel mijn kont kunnen keren. Dank jullie wel, nu al, voor de stok achter de deur. Ik ben vast niet de enige die pas opruimt als bezoek in aantocht is. Kom je in juni ook gezellig zinnen verzinnen? Meer informatie onder het kopje SALON van deze website.