Vandaag is het vierhonderd-en-twee-en-veertig jaar geleden dat Hugo de Groot werd geboren. Dat weet ik omdat Duncan, mijn webmaster, heeft laten weten dat ik ook berichten vooruit kan schrijven en dat die dan later op de site worden gepubliceerd. Dat intrigeerde me mateloos.
Voorbereiden is in bijna alle gevallen het halve werk, maar bij schrijven ben ik toch wel een advocaat van eerst zoveel mogelijk op papier zetten, eerst die schrijfspier aanzwengelen, want dan heb je grond om op te werken. Natuurlijk zullen er collega’s zijn die eerst een onderwerp kiezen, zich verdiepen en dan op een verhaal stuiten, maar nooit dat je kan klooien met tijd. Dus ik schrijf dit op woensdag en ik zorg dat het het levenslicht ziet op donderdag, gewoon om te ervaren hoe dat voelt. Vooruit schrijven, in plaats van achteraf.
Zo kwam het dat ik vanochtend in de trein mijn grote vriend Wikipedia raadpleegde en 10 april intikte. Want dat is morgen, ik moet er nog aan wennen. Blijkt 10 april gewoon de verjaardag van Hugo de Groot te zijn! Nou heb ik een zwak voor geschiedenis, dus dit komt goed uit. De rest van de reis scrolde ik van de ene verbazing in de andere en nu is het niet langer een oefening in professioneel zijn (en dus voorbereiden), maar ook echt iets waar ik over schrijven wil.
Want sodeju wat een levensverhaal. Naast dat hele gedoe met die boekenkist, wat als een thriller leest, was hij gewoon zo beetje de eerste die vond dat de natuur ook rechten had. Als in, dat de natuur rechten heeft ook als God niet zou bestaan. Ik zie een ruimte voor me, een zaal verlicht door kaarslicht. Een lange tafel vol lekker eten, mannen in zwarte kleren en witte kragen die zich tegoed doen en eentje die dit durft te zeggen. De ongemakkelijke stilte die volgt. Een meid met een kan wijn in haar hand die een andere meid veelbetekenend aankijkt. Ik snap wel waarom hij achter slot en grendel belandde. Niet dat dat rechtstreeks met elkaar te maken had, maar iemand die in die tijd zo in het leven stond… die lag bij machtshebbers van alle partijen onder de loep. Wat moet dat toch een bijzondere tijd zijn geweest, met de opkomst van wetenschap en rechtsgeleerden en dat er mensen waren die hun mond opentrokken.
Vervolgens zetten ze hem gevangen, maar lieten wel om de zoveel tijd een kist met wetenschappelijke boeken brengen zodat hij verder kon studeren. Kisten waarover zijn vrouw vervolgens zei: ‘kruip er ‘es in, schat.’ En hup daar vloog de vogel. Ondertussen denk ik aan alle wetenschappers in Amerika die onder druk staan. Geen boekenkist die ze kan redden. Alhoewel, op Wikipedia staat dat er vier boekenkisten in omloop zijn waar Hugo de Groot mogelijk in ontsnapte en eentje staat in New York. Kunnen we niet gewoon al die wetenschappers in die kist frotten en hierheen halen? We kunnen hier ook wel wat intelligentie gebruiken.
Hoe dan ook. Gefeliciteerd, Slot Loevestein, met uw knapste gast. Dat u maar een taartje snoept met z’n allen. Hieperdepiep Hugo!