Categorie: Uncategorized

Waar: Netflix.

Net aan aflevering vier begonnen, vier van de acht, en ik moet er wat over kwijt. Het is gebaseerd op een rechtszaak in Amerika die aan het begin van de eeuw de boel flink opschudde. Een man vindt zijn vrouw onderaan de trap in een bloedbad en de vraag is of hij het gedaan heeft of niet. Dat is het verhaal in een notendop. De documentaire die er eerder over gemaakt is, staat ook op Netflix, maar ik kies ervoor om eerst de serie te kijken en dan pas de docu, want de serie heeft Colin Firth en de docu niet.

Mijn wijkie ligt in de oksel van de Aa. Waar de rivier een bocht maakt heeft de gemeente een speeltuintje en een omheind voetbalveld aangelegd. Een hoge, uit diepe treden bestaande trap loopt richting water. Via die trap kom je bij het vlonderpad, je kan er heerlijk zitten, maar alleen onder schooltijd, want na school komen de jongetjes. En de jongetjes in mijn wijk leren thuis dat je met schreeuwen het verste komt. En dat leren ze allemaal, dus zodra je ze bij elkaar zet is het meteen een takkeherrie van elkaar overheersen met geveinsd grote strottenhoofden.

Als grote acteurs scripts kiezen met hun hart, dan beland je wel eens in een matinee waarin een acteur de rest van de cast wegblaast. Soms is dat jammer, personages verdwijnen als het ware, acteurs in bijrollen gaan op hun tenen lopen en soms komt het goed uit. En in The Choral kwam het goed uit. Ralph Fiennes, die godzijdank af en toe voor film kiest zodat de rest van de wereld ook van hem mag genieten, speelt mooi, gereserveerd op het gevaarlijke af, iedere zin is om door een ringetje te halen en wat passen nette, Britse maatpakken hem toch goed. Regie had gelukkig door dat de verstilling niet alleen op die kop te zien is, maar ook in de houding en och, hoe hij af en toe alleen maar ergens staat te staan.