Het is gebeurd. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben er met open ogen ingetuind. Een paar weken geleden plaatste Museum Kruithuis de uitnodiging voor een filmavond en ze draaien Alatriste, met daarin niemand minder dan zijne koninklijke hoogheid Viggo Mortensen. Nou heb ik al decennia een soft spot voor Viggo, maar een zenuw deed me de uitnodiging volledig vergeten. Tot vandaag.

Vanmiddag ging ik na werk naar Lab-1 in Eindhoven om een fles champagne kapot te slaan op mijn kakelverse Cineville-abonnement. Om 4 uur zwaaiden mijn collega’s me uit en om 5 uur zat ik een blokje verderop aan de cassis met Pringles. Paprika. En met een kaartje voor Fotogenico, een Franse film uit 2024 van regisseurs Sabatier en Romano over een vader die naar Marseille afreist om in de voetsporen te treden van zijn een jaar eerder overleden dochter.

De zonnebank tegenover het stadskantoor. Al jaren wandel ik er voorbij en loer ernaar. Je kan er niet echt naar binnen kijken, de ruiten zijn afgeplakt met zonnige stranden, bikini’s en merknamen van spul dat je smeren moet. Het zou me niet verbazen uit de jaren ‘80 stamt. Niet een plek waar je mij doorgaans kan vinden, maar met het absolute nulpunt van afgelopen maanden dacht ik, ik word nu wel heel wit.