Niemand heeft er wat aan als ik er ook wat over zeg en toch doe ik het, want oh wat is het aan de ene kant smullen en tragisch aan de andere kant. Timothée Chalamet heeft zich uitgelaten over ballet en opera en met uitgelaten bedoel ik dat hij de overtuiging heeft uitgesproken dat ballet en opera al lang niet meer relevant zijn. Hij zette zijn mening kracht bij door een operazanger na te doen, bij wijze van grap en nee, het klonk nergens naar.
En toen kwamen ze de coulissen uit. Namen de tijd om in hun kostbare pauzes online te komen en zich uit te spreken. De dansers, de choreografen, de componisten, de muzikanten, de dirigenten, de theaterhouders, de lichttechnici. De gastheren en -vrouwen van de theaters, de ontwerpers van affiches, de docenten dans, de docenten muziek, de docenten literatuur. De decorbouwers, de ontwerpers. Italianen, Amerikanen, Engelsen, Nederlanders, Duitsers, Russen. Ze kwamen allemaal de coulissen uit en wat deden ze? Ze nodigden hem uit. Ze lieten zichzelf zien op spitzen, ze lieten zichzelf zien met hun instrumenten, ze lieten Callas, Carreras en Pavarotti zien en ik heb iedere moedige vakbroeder en -zuster en ieder huis van de kunsten voorzien van een hartje. Klein verzet. Het is het minste dat ik kan doen.
Het zette me niettemin ook aan het denken. Over mensen in bubbels. Laatst raakte ik in de trein aan de praat met een Amerikaanse toerist, of nou ja, hij begon te praten en ik klapperde met mijn oren tot ik er eindelijk een ‘are you sure?’ tussen kreeg op zijn volle overtuiging dat Europeanen dol zijn op Amerikanen. Hij was echt verwonderd dat hij toevallig net die ene Europeaan trof die niet smachtend naar Amerika keek, wat ik heel grappig vond. Helemaal omdat de mevrouw die achter me zat zich mengde in het gesprek met ‘here’s the other one that doesn’t like the modern American attitude.’ Waarop de Amerikaan hunkerend naar de man keek die op de andere vierzitter zat, maar ook die zei: ‘You’re on your own, buddy.’
Timothée komt net uit een monsterklus gerold over een kerel vol bravoure, met niet de meest empathische houding. Hij komt net uit een rol van een man die de pingpong-wereld naar zijn hand zet en slaagt. Een rol van een man die uiteindelijk omringd wordt door mensen die geen tegengas meer geven en zelf ook geen tegengas duldt. Hijzelf heeft een relatie met een vrouw uit de Kardashian-posse, over macht gesproken, die twee kinderen heeft van een rapper die gewoon door-rapte terwijl mensen in zijn publiek werden doodgedrukt. De wereld ligt aan de voeten van Timothée die dertig is, maar dezelfde onschuld vertoont als een overmoedige puber. Die dezelfde onschuld vertoont die ik herken op foto’s van de tsarevitsj van Rusland tijdens vakanties bij familie in Engeland, Denemarken en Duitsland. Speels kattenkwaad halen hij en zijn neven, nichten, achterneven, achternichten en verdere verwanten erop uit en een lol dat ze hebben. Dertig jaar later kan hij er met zijn kop niet bij dat de Russen geen keizerrijk meer willen zijn.
Social media hebben lelijke kanten, maar oh wat smul ik van de welbespraakte, hoogopgeleide, kundige tegengas die gegeven wordt. Er zijn drie grote kunstvormen die zich op het toneel afspelen, namelijk opera, ballet en toneel en deze jongeman schijt op twee van de drie, niet doorhebbend dat het zijn eigen nest is. Want zijn zus en zijn moeder zijn nota bene professionele dansers. Er is niets vermakelijker en tragischer dan een volwassen man die zijn eigen onwetendheid zo tentoonspreidt dat hij fluitend plaatsneemt in het schandblok. Hier is mijn hoofd, kom maar door met je rotte tomaten en overtijdse eitjes. Waar is het document van mijn ondergang? Waar kan ik tekenen?
Je zal maar serieus zo denken over je broeders en zusters in de kunst. Die samengewrongen tenen van ballerina’s, het bloed op de snaren, de gestrande relaties omdat de kunst harder roept dan liefde. Ze zullen hem niet opwachten met wapens, hem niet naar schimmige kelders sturen. Ze zullen het ergste doen wat ze maar kunnen doen. Grijnzend afwachten. Laat de natuur van de mens haar gang maar gaan.
Overal om ons heen vallen de keizerrijken. Als kaartenhuizen zakken ze in elkaar. De spanning neemt toe, de zorg om kinderen als straks de dienstplicht een plicht wordt. Olieprijzen die stijgen, lithium dat opraakt, niet wetend welke vijand we eigenlijk hebben. Juist nu, juist nu is het belangrijk de telefoon uit te zetten en iets van Puccini te draaien, doe maar Madama Butterfly. Zet Radio4 maar aan, de frequenties die daar vandaan komen zijn letterlijk fysiek gezond voor je hersens en je hart. Of zet een kop thee en pak een boek. Steek een kaars aan. Breng maar voor even een beetje vrede op jouw stukje aarde. Schrijf iets liefs. Maar niet over Timothy Chalamet. Moge hij gecast worden als Nurejev of Baryshnikov. Door een regisseur die niet met AI werkt.