Soms heb je net even dat duwtje nodig en vandaag kreeg ik dat duwtje onder het toezicht van een flink dood hoofd. Ik bedoel, kijk nou wat een joekel. Mijn god. Meteen daagde er begrip voor alle beestenkoppen in salons van keizers en koningen; het is best indrukwekkend als zo iemand (of het restant van zo iemand) van boven op je neerkijkt.
Lees verder “salon/schrijverscafé”
date/oh Bruna
Gisteren overkwam me waar ik al maanden naartoe werkte: ergens ging een deur dicht. Op wat minuscule dingetjes na was mijn verhaal zo ver gevorderd dat het klaar was voor de volgende cirkel. Ik werk namelijk met cirkels. In de eerste cirkel zitten mijn docent, mijn klasgenoten en één, bij hoge uitzondering twee vrienden die meelezen.
Lees verder “date/oh Bruna”
land in zicht
Als verhalen schrijven varen is, heeft er zojuist iemand hoog in het kraaiennest geroepen dat er land in zicht is. Een dubbel gevoel, mensen op schepen varen niet omdat ze zo graag op het land zijn. Natuurlijk is het fijn weer even onder de mensen te zijn, maar het is ook een afscheid.
Lees verder “land in zicht”