Rating: 5 sterren
Lullig om een recensie te schrijven over een film die bijna nergens meer draait, maar goed, uw gastvrouw hobbelt graag achter de feiten aan. Het gaat op deze website immers niet over het wat, maar over het hoe. Welnu, daar gaan we.
Wat een film zeg, sodeju. Dat er geen gordels aan de stoelen van de Verkadefabriek zitten zou verboden moeten zijn, ik heb mijn nagels in mijn palmen gedrukt om niet in juichen, huilen, gillen of dansen uit te barsten. Halverwege realiseerde ik me dat ik wild met mijn voet zat te wiebelen en dat de mensen verderop in de rij dat ook moesten voelen. En als je nou in een volle zaal met Elvis-fans zit, dan is het niet erg, maar we zaten in Zaal 5 met z’n achten. Waarvan bij aanvang de enige man (70+ met bakkebaarden) in de rij achter me het nodig vond om over mijn schouder mee te lezen terwijl ik aan het schrijven was.
‘Ben je in je dagboek aan het schrijven?’ Het duurde even voor ik doorhad dat hij het tegen mij had.
‘Pardon?’
‘Ik zie dat je over Elvis schrijft.’ Meteen klapte ik mijn boek dicht.
‘Jazeker, en ook over mannen die ongevraagd meelezen in dagboeken.’ Herinner me eraan dat ik een essay schrijf over mannen die denken dat ze grappig zijn.
Terug naar de film. Het zijn beelden van Elvis zelf en met al het materiaal dat er in omloop is, koos Baz Luhrman ervoor het wonder van Elvis uit te lichten. Het levensverhaal werd vluchtig aangestipt, zijn ouders, de kolonel, vrouw en kind werden vluchtig aangestipt om maar de magistrale toon, het bovennatuurlijke alle ruimte te geven, wie hij was in de ogen van miljoenen. Wie hij was voor de mensen op het podium. En dat heeft ‘ie voor elkaar gekregen. Soms inzoomend op dat typische hoofd, waarvan ik wist dat hij blauwe ogen had, maar niet dat ze zó blauw waren, soms uitzoomend zodat de kijker zich bewust wordt dat geen enkele muzikant van bladmuziek leest. Geen enkele muzikant heeft niet zijn of haar volledige focus op Elvis. Elvis was geen dirigent, Elvis was een baton.
En wat een stem, lieve, lieve hemel. Luhrman flitst steeds heen en weer tussen een repetitie en een liveshow zodat de goede verstaander getuige is van de rauwe techniek van die strot en hoe zuiver hij bleef zingen ondanks alles.
Even is er het proces van het dik worden. Iets dat ook aangestipt wordt, het haar wordt warriger, de brillen groter, de wangen boller. Geen enkele liefhebber kan daarnaar kijken zonder een ruk aan de hartspier te voelen, maar ook daar gaat Luhrman met een groet aan voorbij, want dat is niet waar we Elvis van moeten herinneren. Een bijna buitenaardse professionaliteit, een niet te evenaren persona en, vooral, een eigenlijk gewoon heel ondeugend mens. De tijdloze Elvis, prachtig weergegeven.