Met mijn jas over de arm gedrapeerd en stoned van de hooikoortspillen nam ik vanmiddag plaats in de Verkadefabriek. Het is even wennen, vrij zijn, echt vrij zijn. Van werk, van mensen, van plichten, dingen doen en dingen moeten. Iedere dag gaat er een laagje stress van af en ik merk dat ik me niet afvraag hoe lang dat geluk duurt, zoals eerder. Het is een veelgelaagde rust. Zo rustig dat ik in slaap viel tijdens de film.
De laatste keer dat me dat gebeurde was tijdens de première van The Return of the King. Ik had kaartjes besteld voor de allereerste Lord of the Rings Marathon in een uitverkocht Tuschinski. The Fellowship begon om 6 uur, The Two Towers om 9 en om 00:01 zou The Return beginnen. Voor het eerst op Europese bodem. Tussen de films door hadden ze een boerenkoolbuffet en er liepen Ringwraiths rond, heel gezellig. Ik sliep dwars door de slag om Helmsdiepte heen.
Ik hoop zo dat ik niet gesnurkt heb net. Niet dat ik veel gemist heb, de hoofdpersoon was boos op haar man toen ik vermoedelijk in slaap viel en ze was nog steeds boos toen ik wakker schrok, maar toch. Als aspirant recensent is in slaap vallen not done. Eigenlijk moet ik nu mijn mond houden en de film nog een keer kijken en dan doen alsof ik verrast ben, maar ja, de charme van deze website is dat ik dat nog niet hoef, dus rapapam: mijn mening.
De acteurs waren heel fijn. Goed gecast, ervaren spelers, zaten goed in hun rol. De setting was Amsterdam en dat was leuk, want zo zie je de stad een keer door andermans ogen en ik ben weer een beetje verliefd geworden op de hoofdstad in januari. De grachten, de huizen, het eeuwige geslenter. De pasteltinten. De film was prettig historisch onderbouwd en geloofwaardig, de kostuums en het licht speelden mooi mee, de locaties in Amsterdam waren zorgvuldig uitgezocht.
En toch kan ik niet zo goed tegen boomers die elkaar en zichzelf de ellende in kieperen door niet te communiceren. Natuurlijk is het een generatieding, boomers praten niet, misschien is het een sexe-ding, dat vrouwen niet praten over wat er ècht speelt, misschien is het iets Iers? Is het iets katholieks? Hoe dan ook. Twee mensen met elk hun eigen shit, balend dat de ander geen stap in de een zijn/haar richting zet. Die in anderhalf uur ontdekken dat als ze opeens hun omgeving radicaal veranderen, dat de shit dan nog steeds de shit is. Wat dat betreft zat de verhaallijn een beetje in mijn allergie. Want de man van de hoofdpersoon was een boom van een kerel met prachtig grijs in zijn baard, maar niets begrijpend van zijn zwijgende echtgenote. En als een partner iets niet begrijpt, ligt het niet altijd aan de niet begrijpende partner. Want wat betekent een zucht: ‘Je snapt er weer helemaal niks van.’ Uitleggen ho maar. Ik kan daar niet zo goed tegen. Gelukkig was het een feelgoodmovie. En moedig ook, voor mensen die van rustige films houden is deze heel geschikt. Er waren veel stiltes en een paar ontroerende momenten zoals een bezoek aan het Anne Frank-Huis waar heel waardig mee omgesprongen werd.
Wel waren er op een gegeven moment twee actrices met kleine bijrollen die overduidelijk Engels spraken en die gingen in de film onderling Nederlands met elkaar praten. En dat vond ik ongeloofwaardig. Ik kon de keuze van de makers totaal niet volgen. Dat de twee hoofdpersonen linksaf sloegen om naar de Ierse Pub te gaan, terwijl de Pub rechts was (ik weet dat) kon ik door de vingers zien, ik snap de keuze van Peter Jackson om Tom Bombadil een andere vorm te geven. Dat is de vrijheid van de makers. Maar dat ze twee mensen met nul Hollandse ervaring met elkaar laten smoezen in gebrekkig Nederlands… huur dan gewoon twee Nederlandse actrices in, die kunnen smoezen als de beste èn ze kunnen Engels. Toen brak er dus iets bij mij en voelde het een beetje als uitzitten. Mager verhaaltje, aardige spelers, heerlijke stad.