Geluk moet je delen, niet waar? Het is niet echt revalideren wat ik doe, er is geen grote impact geweest of een heel proces in een ziekenhuis, maar ik heb wel het gevoel dat ik door een heel klein oog van de naald gekropen ben met de nipt op tijd ontdekte verdraaiingen in mijn nek en rug. Werken gaat weer voor de volle 85-90%, ik betrap mezelf op dansen tijdens de afwas en stapje bij beetje pak ik ook weer steeds vaker een boek.
Nou is lekker lezen -eerlijk is eerlijk- het minst geliefde onderdeel van mijn gym-routine. Technisch lezen gaat prima, redactie, huiswerk, artikelen voor werk: prima. Maar het wegzakken in een boek, er echt lekker in komen… Ik worstel met hoe ik een boek vasthoud, hoe ik mijn ogen moet positioneren, ze zijn vaak moe en ik ben bang voor het besef dat ik na een uur niet meer weet wat ik gelezen heb. Dat herhalende gevoel van iets dierbaars verliezen, dat met de jaren erger werd, ook al was dat dierbare nog maar seconden oud, werd op een gegeven moment groter dan het leesprobleem zelf. Ergens in mij was een zwart gat waar al dat moois in verdween en waar zat dat zwarte gat? Geen idee. Ik dacht dat het rouw was, berustte me erin, wurmde me in bochten, blufte me overal langs, want met mijn liefde voor boeken en verhalen zit het wel goed, maar uiteindelijk bleek het helemaal geen zwart gat te zijn, maar een kronkel in mijn nek.
‘We should be able to fix that,’ zegt mijn chiropractor, waarna hij me liefdevol in een houdgreep neemt, in mijn gezicht ademt en mijn nek breekt. Ik hou van hem. Hij breekt mijn nek niet, het klinkt alsof hij mijn nek breekt, wat hij doet is de tuinslang (mijn graat) rechttrekken waardoor er steeds een beetje meer informatie van A naar B gaat. Hij weet dit niet, maar steeds als ik bij hem vandaan kom moet ik huilen van geluk. Het is alsof het voorjaar is in mijn hoofd. Het is een grote informatieve trip waar ik op dit moment in zit en het wordt met de dag mooier.
Vorige maand haalde ik de Hobbit al uit de grote boekenkast en legde hem naast mijn kussen. Afgelopen halve jaar miste ik door werk of school de jaarlijkse filmmarathon met vrienden en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Het zijn nondeju de mooiste films ooit. Voor mij dan hè, ieder zijn meug. Het filmproces voor en achter de schermen vind ik zo onbeschrijflijk prachtig, de personages zijn zo toepasbaar op onszelf en de muziek is om te janken. Ik sluit een bijzonder goed jaar af, maar… wel eentje zonder De Marathon, dus Tolkien begon te jeuken; het algoritme op Instagram bracht me steeds vaker naar Midden-Aarde, Howard Shore kwam steeds vaker voorbij tijdens de afwas en een ex-vriendje is terug in mijn leven en ik communiceer met hem l o u t e r in lotr-memes. Met mijn verjaardag kreeg ik de 18 uur durende versie van ‘they’re taking the Hobbitis to Isengard’ en met kerst: Het Gezelschap in de mijnen van Moria, terwijl heel in de verte de eerste klanken van ‘All I want’ verschijnen, vergezeld door het vernietigende oranje licht van de Balrog en natuurlijk: ‘Gondor calls for aid!’ ‘And Ro-Ho-Ho-han wil answer.’
Ik durfde het niet aan, maar gisteren, nu de koorts wegebt en ik me klaar voel voor 2026… ben ik met een dekentje en een potje thee op de bank gekropen met the Hobbit. Die al meer dan twintig jaar ongelezen in de kast staat. Als jonge vrouw wel gelezen, maar net als het Rusland van de 19de eeuw of het Engeland van de 18de eeuw moest Midden-Aarde op een gegeven moment wijken voor zorg. En nu staat de nek recht. Rechter, in ieder geval. Bilbo heeft zich aangesloten bij de Dwergen, ze zijn de trollen gepasseerd en hebben Rivendel verlaten, onderweg naar Smaug. En wat krachtig is dan de muziek van Howard Shore! Na tientallen keren de films gezien te hebben (er staan zelfs muziekstukken op mijn uitvaartlijst), te zweren bij de psychologische kracht van alle karakters en hun processen, duik ik nu zelf met het grootste gemak onder. Hoofdstuk voor hoofdstuk. Pauzes tussendoor, een wandeling, een afwasje, even strijken, verhaaltje schrijven. Mensen, wat is klein geluk toch groot. En dan weer terug op de bank, hup. Ga ik nu ook weer doen. Heb jij een boek dat je meeneemt naar een onbewoond eiland?