De zonnebank tegenover het stadskantoor. Al jaren wandel ik er voorbij en loer ernaar. Je kan er niet echt naar binnen kijken, de ruiten zijn afgeplakt met zonnige stranden, bikini’s en merknamen van spul dat je smeren moet. Het zou me niet verbazen uit de jaren ‘80 stamt. Niet een plek waar je mij doorgaans kan vinden, maar met het absolute nulpunt van afgelopen maanden dacht ik, ik word nu wel heel wit.
Normaal zijn hoofd en handen tamelijk op kleur. De onderbenen, vanwege de avonden dat ik de broekspijpen tot over de knieën kon hijsen, komen in de buurt en de rest is een prettig Schots blank. Dat klinkt lekkerder dan melkfleswit of lijkbleek, al hebben lijken eerder iets blauws, maar goed, we gaan nu niet gezellig terug naar mijn tijd als uitvaartondernemer. Er mocht wat kleur op het palet en dus toog ik naar het stadskantoor.
Aldaar leerde ik van het spul dat je moet smeren, van de gevaren, van de gevolgen en ook dat ik het verdomd lekker vind om tien minuten te grillen. Mijn vel kreeg een gloedje en, wat ik niet had gedacht, ook het zere been leek ervan op te knappen. Misschien door het ontspannen, misschien door de warmte, de stralen, geen idee. Dus ik nam een abonnement en ook maar meteen een fles bronzer. Bronzer. Ik was amper een uurtje binnen en mijn vocabulaire had zich een richting opgerekt die ik ‘s ochtends niet had kunnen bevroeden. Bronzer is eigenlijk niets meer dan gekleurd stopverf. De kleur, ontdekte ik, is op basis van caroteen wat ik weer van werk ken. Vitamine A. Keileuk. Gemaakt van wortels. Waar ik allergisch voor ben. Dus de bronzer belandde overal, behalve op mijn gezicht, want daar prikte het. Ik leerde zoveel dat ik spontaan niet aan het been dacht.
Inmiddels zijn we een paar weken verder en ik moet komende week mijn abonnement verlengen. Wat ik ga doen, want het bevalt me veel te goed. Maar. Je voelt ‘em al. Er zit stiekem toch een soort promotiesysteem in. Een doorgroei-methode. Een kleurenscala waar je doorheen reist. Ik zie natuurlijk de meiden die daar werken en zo bruin hoef ik echt niet te worden, maar lekker egaal bruin zijn is ook niet verkeerd. Ruimte om in mijn eigen tuintje te zitten heb ik niet, want buurman houdt nog steeds een volwassen herder op zijn veel te kleine plaatsje, dus het is dog-piss en dog-shit wat de klok slaat. Heb er plantjes en bloemetjes staan, maar die zijn voor de bijen en de vlinders, niet voor mij. Als ik naar de wasmachine in de schuur moet, houd ik mijn neus dicht, buiten zitten is zeg maar niet mijn ding. Niet in eigen tuin. Ergo ik promoveerde van de kortste tijd onder de lichtste bank (er zijn dus sterktes) naar een medium tijd onder de medium bank en verdomd, ik begin een lekker tintje te krijgen. Ik ga dan ook braaf om de dag/om de twee dagen even naar de grill. Ze beginnen me te leren kennen, mijn fles met bronzer staat er met een naamsticker in de kast. Ze vinden me een beetje raar, maar wel oké geloof ik. Mijn tanden lijken ook witter, ik zit lekkerder in mijn vel, alleen maar voordelen. Maar. Komt ‘ie.
Wat ik me niet realiseerde is dat waar de tosti-lampen niet komen, daar wordt het niet bruin. Ja dat realiseerde ik me wel, maar had er niet bij stilgestaan hoe d u i d e l i j k dat dan is. En ik ben er dus zojuist achtergekomen dat ik, als ik lig te bakken, mijn handen op mijn buik leg. En dat doe ik dus altijd. Dat doe ik al ruim anderhalve maand en ik had eerder wel wat verschil gezien, maar ik was vooral zelfingenomen door de kleur van mijn benen en armen. Licht caramellig. Maar nu heb ik dus twee witte handjes op mijn buik. Ik lijk wel een prehistorische Argentijnse grot! Ik ga nu dat schattige museum in Eindhoven bellen, want ze hebben daar veel, maar nog geen handafdrukken. Ik kan ook bij de Dolle Mina’s gaan: baas in eigen grot. Nou goed. Dat wilde ik vertellen. Volgende keer maar niet al te opgebaard onder de grill gaan liggen. En ja, de Witte Hand van Isengard wandelde ook al door mijn gedachten, maar dat is wit op bruin/zwart en ik ben bruin op wit.