Maand: juli 2025

‘Je weet wat je te doen staat,’ zei ze. ‘Yup,’ zei ik. Ik vind lopen best leuk, maar het liefst loop ik in mijn eigen winkel die mijn eigen winkel niet is. Heen en weer met doosjes of met spul voor klanten van en naar het kassablok. Of de hoek om naar het koffiezaakje och dat koffiezaakje met die aardige mensen en die stempelkaart en hun ‘hey Gwen’ als ik weer aan kon waaien of hun ‘je krijgt de groeten’ als mijn collega’s koffie halen. Met mijn stempelkaart. Het gevoel van b r i n g i t o n als de winkel opengaat, het gevoel van h o l y s h i t als de winkel eindelijk dicht is. Het morgen mag ik weer als de trein het station uitrijdt. Ik heb het ècht heel leuk met mijn collega’s.

De discussie rondom het boek ‘het Zoutpad’ ontgaat mij ook niet. Ben laatst naar de film geweest en heb heel erg genoten van Gillian Anderson en Jason Isaacs en het landschap en natuurlijk heb ik het boek in flinke stapels in boekwinkels zien liggen en ik heb geen enkel recht van spreken. Het ding is dat iedere schrijver, of nou, schrijvers van dit genre zich wel eens afvragen wat echt is en wat het percentage van echt moet zijn in een boek met het stempel waargebeurd en ik denk dat het daar mis is gegaan. Want als schrijver, hoe autobiografisch je verhaal ook is, het kan nooit 100% zijn. Jouw visie op iets is nooit 100% hoe het precies is.

Het voordeel van een keer in het weekend vrij zijn, in plaats van altijd maar werken, is dat je als verkoopster een keer aan de andere kant van de toonbank kan kijken, voorbij de achterkant van de etalage, in de wondere wereld van shoppers en dagjesmensen. Mijn rug is behoorlijk fucked, maar de chiropractor doet goed werk en ik ben natuurlijk kritisch naar mijn werkomgeving gaan kijken. Niet die in de winkel, die is prima, daar klinkt regelmatig een ‘EUJ’ als de ene collega de andere verkeerd ziet bukken.