Categorie: Uncategorized

Het trapgat of nou ja, het gat in het plafond waar de smalle vlizo inhing was zo smal dat ik heel even twijfelde of het onderstel van moeder’s antieke, massief eikenhouten kast er wel doorheen paste, maar toen realiseerde ik me, die is er óp gekomen, op zolder, dus dan kan hij er ook weer van af. Ik stond erbij en keek ernaar. Op de heenweg had ik me vreselijk kwaad gemaakt om alle zooi waar de dooien (met name moeders, want die “verzamelde”) me mee opzadelden en eenmaal kwaad kan ik prima tillen. Maar het gevaarte de vlizo af was een ander verhaal. Er was daarboven niet echt iets waar ik me aan vast kon houden.

Stug water sijpelt langs dunne spijlen en de koelelementen in de vriezer. Ik heb de deur naar de gang (waar de koelkast staat) opengelaten, er klinkt geen muziek. Ondanks dat de afwasteil op de bodem staat en een handdoek daaronder alles wat ernaast glijdt moet absorberen, wil ik vooral luisteren naar het zacht getingel van druppels en af en toe afwezig gekraak. De druppels raken het rooster dat de koelelementen beschermt tegen de lades. De lades staan natuurlijk in de douche, op hun kant. Geduldig. Ik hoef geen deur open te zetten, geen föhn erop te zetten. Vandaag gaat het vanzelf. Langzaam komt er regelmaat in het getingel en ik hoor een pianosolo van Abba, maar welk nummer? Ik kan het niet thuisbrengen. Zit het nou aan het begin van een song of in het midden? Er verschuift iets in de vriezer, even kijken, momentje.

Had met mezelf een moment afgesproken waarop ik hierover mocht schrijven en vandaag is het zover. Wat jaren geleden begon met wat concentratieproblemen, die zich ontwikkelden naar moeite hebben met onthouden, wat doorsloeg naar moeite hebben met lezen, naar na één zin al niet meer weten wat er gedrukt stond, naar tegenzin, naar schaamte, frustratie en de realisatie dat ik niks meer wist van boeken die ik eerder gelezen had. Naar bezoekjes aan hersenprofs die alles op de bult ‘stress’ schoven en een uiteindelijk, je zal ermee moeten leven.