Categorie: Uncategorized

Dat is het voordeel van werkvrij zijn, ik heb a l l e tijd om iedere scheet die ik laat uitgebreid te beschrijven, dus dan weet je dat vast voor de komende tijd: ik schrijf. En vandaag schrijf ik over de spontane reünie die ik afgelopen zaterdag had, waar ik de Voetenvrouw tegen het lijf liep die vorig jaar mei de lawine van de heup in gang zette.

Mijn klasgenoten zouden ho stop zeggen bij deze zin, en je kan het ze niet kwalijk nemen. Er zit veel teveel informatie in, dus ik trek de boel even uit elkaar voor degenen die net ingeschakeld zijn. Rond de millenniumwissel werkte ik in een pretpark land waar kinderen de baas zijn. Daar heb ik de beste vrienden aan over gehouden, de sterkste verhalen en een dooie echtgenoot. Echtgenoot was die jaren overigens collega en werd pas echtgenoot toen het park land al negen jaar ter ziele was.

De weken na het vertrek uit de winkel waren gevuld met mensen zien. Ontmoetingen. Lunch met een collega van Cees, een vriendin die net verhuisd was. Met achterstallig onderhoud aan huishouden, de was, de douche die een grote beurt nodig had, gootsteentjes ontstoppen, dat soort dingen. Een keer achter de bank stofzuigen in plaats van niet stofzuigen. En vooral oefenen met op de bank zitten zonder telefoon, zonder iPad, zonder boek, zonder pen en papier. Met een kopje kruidenthee en meer niet en kijken of het lukt daar tevreden mee te zijn.

‘Keep in mind, it might get worse.’ Het was niet de eerste keer dat hij dat grapje maakte. De chiropractor is een Ier met een ondeugende twinkeling in zijn ogen, maar afgelopen week had hij een lichte frons. Nu werken voorlopig klaar is, zijn de sessies tijdelijk verhoogd, om de impact van het gemis van de collega’s en de structuur en wat er nog meer aan emotionele uitdagingen om de hoek komen kijken aan te kunnen. De schat had niets teveel gezegd.

Gisterochtend werd ik wakker als een hark. Niet fysiek, maar mentaal. Totaal ongezellig en onaardig, niets lukte. Er zat niks anders op: troostshoppen in de binnenstad, moest toch nog naar de bieb om huiswerk te maken en boodschappen te doen. Het mooie weer, de Sint Jan, de toeristen, de straatjes, ommetje rond de Draak, de winkeltjes, het zou vast en zeker helpen. Fake it ‘till you make it. Ik deed een beetje make-up op, trok laarsjes met een hak aan, deed armbandjes en fonkelende kettinkjes om, thermosje thee mee, boodschappenlijstje: let’s go.

Met mijn jas over de arm gedrapeerd en stoned van de hooikoortspillen nam ik vanmiddag plaats in de Verkadefabriek. Het is even wennen, vrij zijn, echt vrij zijn. Van werk, van mensen, van plichten, dingen doen en dingen moeten. Iedere dag gaat er een laagje stress van af en ik merk dat ik me niet afvraag hoe lang dat geluk duurt, zoals eerder. Het is een veelgelaagde rust. Zo rustig dat ik in slaap viel tijdens de film.

De laatste keer dat me dat gebeurde was tijdens de première van The Return of the King. Ik had kaartjes besteld voor de allereerste Lord of the Rings Marathon in een uitverkocht Tuschinski. The Fellowship begon om 6 uur, The Two Towers om 9 en om 00:01 zou The Return beginnen. Voor het eerst op Europese bodem. Tussen de films door hadden ze een boerenkoolbuffet en er liepen Ringwraiths rond, heel gezellig. Ik sliep dwars door de slag om Helmsdiepte heen.