Auteur: Gwen

Het hoogseizoen is losgebarsten in Amsterdam. Opgaand in de massa bewoog ik me vanmiddag van het Eye Filmmuseum naar de pont om van daaruit naar school te gaan. Als je niet vaak pontjes hoeft te pakken heeft het iets, over water van het ene punt naar het andere reizen. De golven, het geronk van de motoren, de wind in je haar, de gedachten aan de film die je net gezien hebt.

Broken English is de semi-documentaire over Marianne Faithfull, een hevig onderschatte vrouw in de door mannen gedomineerde muziekscene van de jaren zestig, zeventig en tachtig. Ik kende haar alleen van wat zoetgevooisd werk, van haar relatie met Jagger en het nonnenkostuum dat ze droeg naast Bowie tijdens de Midnight Special van 1973. Hij met een opgezette kraai (?) voor zijn kippenborst, zij met een, dat realiseer ik me nu pas, stabiliteit en rust en overtuiging waar je u tegen zegt. Tijdens het schrijven van deze zinnen heb ik het opgezocht en bekeken, want het kwam niet in de film voor. Bowie was een fractie van een seconde te zien. Jim Morrison helemaal niet. Mick Jagger een respectvolle matige hoeveelheid.

Rating: 5 sterren

Lullig om een recensie te schrijven over een film die bijna nergens meer draait, maar goed, uw gastvrouw hobbelt graag achter de feiten aan. Het gaat op deze website immers niet over het wat, maar over het hoe. Welnu, daar gaan we.

Wat een film zeg, sodeju. Dat er geen gordels aan de stoelen van de Verkadefabriek zitten zou verboden moeten zijn, ik heb mijn nagels in mijn palmen gedrukt om niet in juichen, huilen, gillen of dansen uit te barsten. Halverwege realiseerde ik me dat ik wild met mijn voet zat te wiebelen en dat de mensen verderop in de rij dat ook moesten voelen. En als je nou in een volle zaal met Elvis-fans zit, dan is het niet erg, maar we zaten in Zaal 5 met z’n achten. Waarvan bij aanvang de enige man (70+ met bakkebaarden) in de rij achter me het nodig vond om over mijn schouder mee te lezen terwijl ik aan het schrijven was.
‘Ben je in je dagboek aan het schrijven?’ Het duurde even voor ik doorhad dat hij het tegen mij had.
‘Pardon?’
‘Ik zie dat je over Elvis schrijft.’ Meteen klapte ik mijn boek dicht.
‘Jazeker, en ook over mannen die ongevraagd meelezen in dagboeken.’ Herinner me eraan dat ik een essay schrijf over mannen die denken dat ze grappig zijn.

Soms zijn dingen gewoon niet af tussen mensen. Het verschil tussen het overlijden van een partner en het scheiden van een partner is -naast het overduidelijke- dat je met twijfels achterblijft. Vragen. Niets doet je zo twijfelen aan jezelf als een lief die zich omdraait en wegloopt. Wat dat betreft is een graf makkelijker. ‘Wat ging er mis tussen jullie?’ ‘Zijn hart kapte ermee.’ De helderheid zit ‘em in de ironie.
Misschien had ik daarom meer moeite met Elvis dan met Bowie. Bij Bowie (die in Cees een grote bewonderaar trof) was de gezamenlijke liefde, bij Elvis (tja) waren vooral vragen. Bij Bowie verplaatste de onvoorwaardelijkheid zich van ons naar mij, bij Elvis was er een nooit eerder zo intens ervaren onzekerheid die ik nog steeds niet helemaal heb afgeschud. Daarom liet ik de vorige Elvis-film met alle plezier van de wereld aan me voorbij gaan. Met werk en school had ik genoeg om onzeker over te zijn, daar hoefde de herinnering aan Elvis niet nog eens overheen te komen, thank you very much.