Eigenlijk had ik vorige zomer moeten beginnen met deze serie, maar gisteren, zittend aan het water, ontstond er pas een naam en zodra je iets een naam geeft, wordt het een ding. Ik woon bijna aan het water, aan de Aa. Tien stappen en je bent er. Een kleine gekanaliseerde beek die uit Limburg komt en boven Den Bosch in de Maas opgaat. Mijn wijkje ligt in de bocht en de gemeente heeft er een soort vlonderpad aangelegd. Je kan dus via de wijk richting stad, maar je kan ook langs het water. Er groeit riet en er zwemt van alles. Aan de overkant, waar het rustiger is dan bij ons, heb ik wel eens de oranje flits van een ijsvogeltje gezien.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Het is broedseizoen. Een koppel ganzen heeft een nest gebouwd en om de beurt bewaakt de een de ander. Nou hadden ze het nest beter wat hoger op de helling kunnen bouwen, want er loopt toch best wat volk voorbij en, mijn wijk kennende, zijn dat niet altijd lichtzinnige types. Niet dat ik ook maar iets voor ze kan betekenen, maar ik ga af en toe loeren of ze het goed maken. Moeten ze niet met z\u2019n tweetjes de lopende mop van een tegemoetkomende wandelaar aanvliegen, want dan grijp ik ze bij de strot. Liefdevol weliswaar, maar toch.<\/p>\n\n\n\n
Het begon zo. Om niet helemaal weg te zakken in mijn bank doe ik de boodschappen bij de grote Albert Heijn in de stad, waar ik naar toe wandel. Om toch nog iets van kilometers te maken. Vandaag was het mooi weer, iedereen liep gemoedelijk met de jas over de arm, zo ook de jongedame die me tegemoet liep op het vlonderpad. Twintiger-eigen had ze een afgetrainde blote buik, een grote koptelefoon op haar glanzende, zoetruikende krullen, wit, langharig hondje bij zich aan een te lange riem. Hardop voerde ze een geanimeerd gesprek met -overduidelijk- de vriendin met wie ze gisteravond de kroeg in was gedoken. Ach de nietsvermoedende jeugd.<\/p>\n\n\n\n
Nietsvermoedend, want hondje en ik zagen wie er vanaf het water met opengesperde bek in hun richting kwam, zij niet. Zij was lekker aan het bellen. Hondje zocht al steun bij zijn baasje, ging onhandig dichterbij haar benen lopen (geen zorgen, niemand ging de vlonder af) en het staartje zakte tussen de pootjes. Ik gebaarde nog: daar komt een gans aan, ik zou je hondje even oppakken als ik jou was, door met grote ogen naar de gans te wijzen die inmiddels begon te blazen. De jongedame verwarde mijn PAS OP met HOI (wonderlijk) en liep vrolijk verder. And then chaos was unleashed.<\/em><\/p>\n\n\n\n Gans op het water begon met vleugels te slaan en steeg op richting hondje. Hondje schoot keffend achter baasje, riem gevaarlijk los slingerend op de vlonder, baasje schrok luid, waarop gans op nest zich ook genoodzaakt voelde in actie te komen. Hondje en jongedame werden van twee kanten door twee breed gewiekte ganzen aangevallen. Jongedame bukte en probeerde hondje te pakken, maar die was druk met het ontlopen een van de twee ganzen (ik kon ze op dat moment niet meer uit elkaar houden) die hem al bij zijn staartje te pakken hadden. Waarop de andere gans de jongedame naar haar koptelefoon vloog, die afzakte, haar bril van haar gezicht trok en het een kluwen van gillende wezens was.<\/p>\n\n\n\n Tja. Wat doe je dan? Ik ben niet bang voor ganzen, sterker nog, ik ben dol op ze. Heb zelfs een paar keer voor de ganzenfanfare mogen werken, als ik ooit sterk gevoeld heb dat mijn carri\u00e8re piekte dan waren het die dagen. En ik weet, eigenlijk zijn ganzen gewoon best bange beesten. Want ze zijn kwetsbaar. Dus ze maken zich groot, maar hun botjes zijn hol en hun veren voluptueus. Het antwoord is: zelf ook groot worden. Dus ik spreidde mijn armen en begon wild te schreeuwen. Waarop ganzen, hondje \u00e8n jongedame zich de t y f u s schrokken, te druk met hun eigen sores kwam daar ook nog eens een extra lading chaos overheen. Maar het werkte wel ha! De ene gans week geschrokken uit zodat ik me tussen hem\/haar en de hondje-mevrouw-unit kon werpen. Volgende stap was de andere gans wegjagen. En in het kader van fight fire with fire kwam het in me op ook als een gans te gakken en net zo met mijn vleugels te slaan. Want blijkbaar komt dat in me op als ik ganzen wegjaag. Keileuk. De jongedame herstelde zich, zonnebril op zijn plek, koptelefoon losjes in de nek, hondje LouisVuitton-style dicht onder de arm geklemd. De ene gans koos het ruime sop, de andere stond nog op het vlonderpad te blazen. Maar de jongedame-hondje-unit kon in ieder geval verder lopen. <\/p>\n\n\n\n Maar toen ik nog. Ik moest de andere kant op en daar stond moeder-vader. Met een attitude van, \u2018nu ben je alleen, bitch.\u2019 Helder. Dus ik legde rustig uit dat ik geen kwaad in de zin had, dat ik het zelfs begreep dat ze in de verdediging schoten. Ik vond het zelfs een beetje grappig, een twintiger die geconfronteerd wordt met de wereld waar ze zich op dat moment \u00e8cht in begeeft vind ik altijd hilarisch, maar kom op man. Mij mocht hij gewoon doorlaten. Maar als hij armen had zou hij ze over elkaar kruisen en me Peaky Blinders-stijl aankijken. Kut. Ik keek achterom. De jongedame-hondje-unit verdween om de hoek. \u2018Twintigers,\u2019 dacht ik met rollende ogen. Geen hulp, geen assistentie. Fraai. Maar ik moest wel door, want naast boodschappenplannen had ik ook een kaartje voor de film van vanmiddag.<\/p>\n\n\n\n Ik zette een stap. De gans liet zijn kop zakken en opende zijn bek. Begon genadeloos te gakken. Ik keek op mijn horloge, had nog best even voor de film begon, dus ik kon blijven om naar het relaas te luisteren. Het voelde echt alsof hij\/zij zijn\/haar sores even kwijt moest. Wat ik volledig begreep. Dus ik liet het dier gakken, zei af en toe iets bemoedigends, dat het ook wel spannende tijden waren, want waar nesten zijn zijn roofdieren en dan was het nest ook nog zo dichtbij de mensenwereld. Had zowaar met ze te doen. Het klonk zo klaaglijk en aandoenlijk. \u2018Ja joh, het lijkt me ook echt kut, want je weet het gewoon niet. Of iemand kwaad in de zin heeft of niet. Nou ik heb in ieder geval geen kwaad in de zin, dus mag ik er nu langs?\u2019 Nope. Mijn tweede stap werd n i e t op prijs gesteld. \u2018Ok\u00e9, wat heb je nog meer meegemaakt?\u2019 En hup daar ging \u2018ie. Hij zwenkte ook echt met zijn kop zo van, en DIT heb ik meegemaakt, en DIT ging niet goed, en we zitten al WEKEN op dat nest, en dat RIET wordt steeds lastiger en dan komt er zo\u2019n trut met zo\u2019n KUTbeest, luid bellend en dan kom jij met al je perimenopausale frustraties, wat ZIJN jullie voor een dom ras zeg en waar de hel zijn jouw vleugels!?\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik heb een kwartier naar een gans staan luisteren op het vlonderpad. Geen moment heb ik eraan gedacht een filmpje te maken, het was heerlijk. Als je de foto goed bekijkt zie je heel in de verte een stipje op het water drijven. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Eigenlijk had ik vorige zomer moeten beginnen met deze serie, maar gisteren, zittend aan het water, ontstond er pas een naam en zodra je iets een naam geeft, wordt het een ding. Ik woon bijna aan het water, aan de Aa. Tien stappen en je bent er. Een kleine gekanaliseerde beek die uit Limburg komt LEES MEER<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":731,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-730","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/730","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=730"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/730\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":749,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/730\/revisions\/749"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/731"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=730"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=730"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=730"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}