Dat is het voordeel van werkvrij zijn, ik heb a l l e tijd om iedere scheet die ik laat uitgebreid te beschrijven, dus dan weet je dat vast voor de komende tijd: ik schrijf. En vandaag schrijf ik over de spontane re\u00fcnie die ik afgelopen zaterdag had, waar ik de Voetenvrouw tegen het lijf liep die vorig jaar mei de lawine van de heup in gang zette. <\/p>\n\n\n\n
Mijn klasgenoten zouden ho stop<\/strong><\/em> zeggen bij deze zin, en je kan het ze niet kwalijk nemen. Er zit veel teveel informatie in, dus ik trek de boel even uit elkaar voor degenen die net ingeschakeld zijn. Rond de millenniumwissel werkte ik in een Het was een hecht clubbie, de mensen van toen. De mensen van toen zijn voor mij eigenlijk niet de mensen van toen, maar de mensen van nu. Al vergeten we soms dat we elkaar van daar kennen en niet van andere grillen van het leven. Zo kreeg ik zaterdagmiddag om half 5 een appje dat er een re\u00fcnie was en dat die om 4 uur was begonnen. Niet iedereen ziet elkaar nog, de verbinding verwatert, Cees zou zeggen: \u2018zo gaan die dingen\u2019 en dat hoort ook zo. En toch is het leuk als iemand appt dat er ergens koppen bij elkaar gestoken zijn. Dus ik sprong op de fiets, trotseerde een fikse regenbui en werd ontvangen door een groep die aan de ene kant zo eigen is en aan de andere kant zo verrassend. Alsof je de kantine binnenloopt en alles weer is zoals het was. Mensen die van alles te vertellen hebben, mensen die zwijgen en kijken. Mensen die samen hebben gewerkt, mensen die elkaar niet kenden, maar toch een gedeelde factor hadden. Hebben. Er waren alleen wat rimpels bijgekomen, wat zorg en twijfel. <\/p>\n\n\n\n En daar zat zij. Bij wie ik vorig jaar een voetmassage boekte om mezelf in de watten te leggen, gezien de zomervakantie die eraan kwam. Ik zou veel werken, ik gunde mezelf iets liefs, iets zachts. En lief en zacht is wat ze gaf. Ze trok iets recht dat krom zat en hup, daar ging de lawine van opgehoopte stress. Richting heup, rug en nek. Als ik niet naar haar toe was gegaan en zij me niet zo lief en eerlijk benaderd had, was het binnen een jaar mis gegaan en was de kans groot dat ik dan helemaal niks meer kon. Ze legde iets bloot op het moment dat ik er nog iets aan kon doen. <\/p>\n\n\n\n Toen werken na vier maanden zoetjesaan weer ging liep mijn agenda vol met huiswerk en andere alledaagse dingen. Maar naar mate het idee van ontslag begon te broeien, dacht ik ook steeds vaker: ik moet haar weer eens bellen. Want eigenlijk ging werken helemaal niet. Ik liep steeds vaker tegen dingen aan. Werk eiste steeds meer tijd en energie en gelukkig was dat team een geweldig team, maar oy, ik was kap\u00f3t na een middag werken. En da\u2019s niet goed h\u00e8, als je na vijf uurtjes werken afgepeigerd in de trein zit. En dus nam ik ontslag. En dus kon ik zaterdag op de spontane uitnodiging ingaan en dus liep ik de Voetenvrouw tegen het lijf. <\/p>\n\n\n\n Vanochtend appte ze dat ze een gaatje had om 10 uur. Het was, ik keek op mijn horloge, iets voor 9. Oy! Blies mijn kruidentheetje door mijn neus uit, begon met aankammen, haren kleden, tanden appen en haar poetsen, alles tegelijkertijd en sprong op de fiets. Om 10 uur legde ze een heerlijke warme deken over me heen, trok ze mijn sokken uit en zonk ik weg in een nieuwe laag van ontspanning. Wat sjouwt een mens toch allemaal mee in zijn voeten? Het wordt zo makkelijk vergeten en wat een rijkdom dat er mensen zijn die je daaraan helpen herinneren. Die helpen opruimen. Die een overschot aan liefde hebben en er iets moois mee doen. <\/p>\n\n\n\n Een uur later stond ik buiten met het gevoel alsof ze een harnas van last had weggehaald. Op mijn fietsje naar de kruidenwinkel in het Bossche koffiestraatje, waar ik werkte toen Cees het hogerop zocht. Niet in dat filiaal, maar ik had er wel vaker ingevallen, dus ik kende de vrouw die er werkte goed. Ik heb trouwens al eerder over haar geschreven toen ik mijn huissleutels op de achterbank van de lesauto had laten liggen en mijn mobiel nog binnen lag, die dag. Toen heeft zij me uit de brand geholpen met thee en een zakdoek en een knuffel. Ik waai er graag binnen, dat snap je. En dus ook voor brandnetel na een sessie bij de Voetenvrouw. <\/p>\n\n\n\n Had ik gewoon binnen een half uur een klusje als waarzegster! Ik vertelde van mijn ontslag, vertelde dat ik ging schrijven (zoals je merkt) en tarotkaartjes leggen en prompt vroeg ze of ik op de klantendag wilde komen. HUH!? Alsof er een gesmeerd uurwerk in elkaar haakte en in beweging kwam. Te leuk voor woorden. Huppelend liep ze naar het achterste deel van de winkel en begon met gespreide armen te meten waar mijn tafeltje kwam te staan. Na weer een ferme knuffel liep ik naar huis, hoofd vol met te verwerken verrassingen. Wat een dag. Heb de hele wandeling niets van mijn blaar gemerkt. 28 mei gaat het gebeuren, dat is eind volgende maand. Ben me aan het verdiepen in een specifiek deel van de kaarten, dat kan ik dan meteen in praktijk brengen. En iedere klant krijgt een visitekaartje mee, wie weet wat daar weer uitkomt? Wel een beetje jammer dat ik van de weeromstuit mijn fiets vergat. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dat is het voordeel van werkvrij zijn, ik heb a l l e tijd om iedere scheet die ik laat uitgebreid te beschrijven, dus dan weet je dat vast voor de komende tijd: ik schrijf. En vandaag schrijf ik over de spontane re\u00fcnie die ik afgelopen zaterdag had, waar ik de Voetenvrouw tegen het lijf LEES MEER<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":497,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-713","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/713","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=713"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":718,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions\/718"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/497"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=713"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=713"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.gwennepen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=713"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}pretpark<\/s> land waar kinderen de baas zijn. Daar heb ik de beste vrienden aan over gehouden, de sterkste verhalen en een dooie echtgenoot. Echtgenoot was die jaren overigens collega en werd pas echtgenoot toen het park<\/s> land al negen jaar ter ziele was. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
\u2018Wel goed water drinken en iets van een opruimtheetje, want dit moet wel ergens heen.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
\u2018Als jij nou hier gaat zitten, dan kunnen de klanten nog bij de honing en dan zetten we de stoeltjes zo neer dat niemand ziet dat je ze aan het huilen maakt,\u2019 gevolgd door een grijns. \u2018Ik zorg voor thee. En zakdoeken. H\u00e8 wat leuk.\u2019 <\/p>\n\n\n\n